De operatie van het linkeroog
Vandaag is de operatie van mijn linkeroog. Ik ben licht nerveus, maar het is anders dan vorige week. Ik weet wat er gaat komen en kijk ernaar uit!
Eenmaal binnen word ik gelijk gedruppeld met 5 soorten druppels en krijg ik weer een temazepammetje. Ik zie dezelfde mensen/patiënten als vorige week. Na een kwartier mag ik weer voor de 2e serie druppels en daarna mocht ik gelijk doorlopen naar de hal van de operatiekamer. Ik krijg weer operatiekleding aan over mijn eigen kleding en daar zie ik de anesthesist aankomen. Nu kan ik hem goed zien! Echt een aardige vent en dat neemt gelijk de zenuwen weg. Hij heeft wel humor. Ik ga dit keer proberen om te onthouden wat er allemaal gebeurt voor zover dat lukt.
Het infuus wordt geprikt en mijn linkeroog wordt met een soort betadine schoongemaakt. Wat me nu opvalt is dat het spul rondom mijn oog ook verdovend werkt. Vervolgens krijg ik de propofol in het infuus ingespoten en word ik direct licht in mijn hoofd. Daarna volgt de prik in mijn oog. Het viel heel erg mee. Ik schat dat ik er zo’n 7 minuten heb gelegen. (Silvano heeft de tijd bijgehouden dat de patiënten in-en-uit liepen)
Vervolgens mag ik weer naar de OK lopen en mag ik plaatsnemen op de stoel. Ik zie 2 operatie-assistentes en ik kan ze goed zien en vertel dat ik me goed voel en dat ik niet kan wachten op het eindresultaat. Mijn hoofd wordt weer met tape vastgeplakt aan de stoel, het “tentje” wordt op mijn gezicht geplakt en bij mijn rechteroog wordt het ingedeukt. Gelukkig maar, want dan kan ik niet erdoorheen kijken. Ik probeer nog steeds alles te volgen maar het lukt me maar moeilijk. Mijn gedachtes waren eerst het heerlijke gebakken ei met oude kaas van die ochtend die Silvano had gemaakt en daarna dacht ik aan Rocky. Vervolgens kreeg ik mijn gedachtes niet op wat anders! Wat raar! Het lukte me echt niet! Voor ik het wist werd het tentje weer verwijderd en kreeg ik direct oogzalf in mijn oog en werd mijn oog met verband en het oogkapje afgeplakt. Ik kon niet geloven dat de lens er al in zat. Ik lag nog geen 10 minuten in die stoel! Ook het aanbrengen en verwijderen van de oogspreider heb ik gemist. Wat fijn! De anesthesist staat weer bij me, verwijdert het infuus en vraagt hoe ik me voel: “Ik voel me goed!”
We lopen weer naar de hal en ik word verlost van de operatiekleding. De optometriste komt me ophalen en ondersteunt me naar de zogenaamde “relaxstoel” waarin je mag plaatsnemen na de operatie. Ik keek erg uit naar de lekker chocolaatjes en ja hoor, daar komt het schaaltje al aan. Als ik me goed voel mogen we lekker naar huis. Nog geen 10 minuten later zitten we alweer in de auto.
Thuis aangekomen ga ik direct op bed liggen en heb ik heerlijk geslapen. Ik heb wel een raar gevoel in mijn oogkas en neem deze keer wel de Diamox in. Ik ben zo moe en mijn ogen vallen telkens dicht. ’s Avonds voel ik telkens wat vocht en oogzalf uit mijn oog lopen. Al met al viel het weer heel erg mee en heb ik totaal geen pijn gehad!
